Urok cesarskich miast Maroko urzeka niczym jedna z opowieści tysiąca i jednej nocy. Charakterystyczne wieże minaretów, urokliwe kazby, tętniące życiem mediny to atuty Maroka. Ci, którzy szczególnie w chłodnym okresie roku, wyjeżdżając z Polski marzą o wypoczynku na plaży, również nie będą rozczarowani. Nad Atlantykiem czekają na nich uroki wspaniałego kurortu - Agadiru. Dla spragnionych piękna przyrody Maroko okaże się krajem niezwykle różnorodnym, łączącym w sobie majestatyczny urok skalistego Antyatlasu, łagodne wypukłości saharyjskich wydm i spokój zielonych oaz.
Geografia - położenie
Maroko zajmuje pas zachodniego wybrzeża Afryki Północnej. Przez środek kraju przebiega pasmo Atlasu Wysokiego (z najwyższym szczytem Dżabal Tubkal, 4165 m), równolegle do niego na północy ciągnie się Atlas Średni i Antyatlas. Wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego wznoszą się góry Ar-Rif. Na północ od Atlasu Średniego rozciąga się Meseta Marokańska, w północno i północno - wschodniej części natomiast, kamieniste i piaszczyste pustynie Sahary. Nad Oceanem Atlantyckim i w dolnym biegu Wadi Muluja występują niewielkie niziny. Rzeki w północnej i zachodniej części (głównie Wadi Umm ar-Rabija, Wadi Muluja), o zmiennych stanach wód, są wyzyskiwane do nawadniania i do celów energetycznych. Na południu i wschodzie występują jedynie nieliczne rzeki okresowe (najdłuższa Wadi Dara). Głównie w Maroku panują stepy i półpustynie, a na północy - zarośla makii. W górach odnajdziemy częściowo zachowane lasy (8% powierzchni kraju), głównie cedry, dąb korkowy, endemiczne drzewo żelazne - argania. Ważniejsze miasta:
• Casablanca,
• Fez,
• Tanger,
• Marrakesz,
• Wadżda,
• Meknes.
Łączna długość granic to 2 017,9 km. Stolicą kraju jest Rabat, a inne większe miasta to Casablanca, Marakesz i Fez. Maroko to kraj wielu kontrastów przyrodniczych. Większą część Maroka zajmują góry Atlas z najwyższym szczytem Dżabal Tubkal 4265 m n. p. m, gdzie zlokalizowany jest jedyny w Afryce Północnej ośrodek narciarski. Od południa i wschodu w kraj wdzierają się piaski Sahary. Wybrzeża to kwitnące i zielone oazy, pełne gajów daktylowych, oliwkowych i pomarańczowych, a przede wszystkim pięknych, szerokich i piaszczystych plaż.
Klimat
Maroko charakteryzuje się klimatem podzwrotnikowym. Na wybrzeżach panuje jego morska odmiana, w głębi kraju - sucha i skrajnie sucha (odmiana górska). Agadir w sierpniu osiąga średnio temperaturę 28°C, ale wieczorem warto mieć przy sobie coś cieplejszego, ponieważ może zrobić się nieco chłodniej. W interiorze Maroka jest upalnie – latem do 40°C, zima jest natomiast bardzo przyjemna, gdyż temperatury oscylują wokół 20 - 25°C. W wysokich górach zimą występują czasem opady śniegu. Na wybrzeżu atlantyckim - częste mgły (wpływ chłodnego Prądu Kanaryjskiego). Idealnym czasem do odwiedzenia Maroka jest wiosna, gdy kraj rozkwita i staje się zielony.
Przyroda
Z geologicznego punktu widzenia dopiero w okolicach zachodniego Antyatlasu zaczyna się prawdziwa Afryka. Klimat jest bardziej gorący i suchy niż dotychczas. Złotopomarańczowe stoki sięgają 2000 m. Rosną na nich głównie kaktusy, opuncje, kolczaste krzewy i drzewa endemicznej arganii żelaznej, którą upodobały sobie kozy. W poszukiwaniu młodych pędów są w stanie wejść nawet na sam jej czubek, w dodatku całym stadem. W dolinach rzek rozwijają się oazy. Rzeka Massa to naturalny rezerwat dla licznych gatunków ptactwa - flemingów, mew itp. Warto przyjść nad rzekę w rannych godzinach( ok. 7.00), gdyż wtedy jest najwięcej różowych Flemingów. Potem w miarę cofania się rzeki, odlatują.
Historia
Maroko to tereny będące siedzibą koczowniczych plemion berberyjskich. Historia Maroka sięga IV w. p.n.e., kiedy istniało tam państwo mauretańskie (berberyjskie), przejęte przez Rzymian po upadku Kartaginy, ale pozostające przez wieki pod jej władaniem. Później na krótko ziemie te zostały przejęte przez Bizancjum, by stać się ostatecznie domeną świata arabskiego i islamu. W XIX w. Maroko było areną ścierających się wpływów potęg kolonialnych, takich jak Francja, Wielka Brytania, a także przez krótki czas Niemcy. W wyniku porozumienia w Fezie z 1912 r. Maroko stało się protektoratem Francji, a w 1956 r. uzyskało niepodległość. Niepodległe Maroko jest monarchią, która ma ugruntowaną pozycję w świecie arabskim. Od szeregu lat istnieje nierozstrzygnięty problem Sahary Zachodniej, który musiał być zażegnany przez siły ONZ.
Ustrój Polityczny
Maroko jest formalnie dziedziczną monarchią konstytucyjną, a praktycznie, ze względu na przewagę króla nad parlamentem, niemal monarchią absolutną. Obecnie panuje Mohammed VI, którego ojciec Hassan II wprowadził pewne elementy demokracji – wybieraną Izbę Reprezentantów i Radę Ministrów. Maroko należy do grupy państw Maghrebu, obok Tunezji, Algierii i częściowo również Libii. Określenie to, oznaczające po arabsku „zachód”, zaczęło być stosowane w stosunku do państwa zachodniej Afryki w okresie średniowiecza, gdy kraje te prowadziły ekspansywną politykę.
Kultura
Należy pamiętać iż obcokrajowcy nie są wpuszczani do meczetów, nie wolno tez fotografować wnetrz meczetów stojąc w progu. Warto też pamiętać iż alkohol jest sprzedawany w niewielu licencjonowanych miejscach, ze względu na panującą na terenie Maroka religię. Z dala od ośrodków turystycznych należy pamietać o stosownym ubiorze – dotyczy to zarówno kobiet jak i mężczyzn. Trzeba pamiętać również o odpowiednim zachowaniu podczas ramadanu – muzułmanie od wschodu do zachodu słońca nie jedzą, nie pija oraz nie palą – warto więc w tym czasie unikać prowokacyjnych zachowań. W okresie ramadanu alkoholu w ogóle nie ma w sprzedaży.
Kuchnia
Marokańskie potrawy noszą w sobie egzotyczne wpływy Afryki, tradycji arabskich i francuskiego polotu. Miejscowa kuchnia słynie z prostych receptur na dania mięsne, ciasta i przystawki z egzotycznych owoców. Aby poznać jej oryginalny smak, warto stołować się w małych lokalnych restauracjach. Tradycyjny posiłek w marokańskim stylu rozpoczyna się zwykle od gęstej zupy, gotowanej na mięsie i pełnej warzyw Harry. W czasie ramadanu na zakończenie postu podaje się właśnie harirę. Głównym daniem jest zwykle tajine lub kuskus, również należące do dań narodowych. Tajine to rodzaj mięsnego lub rybnego gulaszu z oliwkami, kuskus natomiast to tradycyjny posiłek domowy – góra pszennej kaszy z duszonymi warzywami i baraniną. Na południu kaszę przyrządza się bez mięsnych dodatków – najczęściej z cebulą i rodzynkami. Zwyczajowo kuskus je się prawą ręką, formuje się z kaszy kulę, którą zanurza się w sosie. W domach Marokańczyków tradycyjne danie główne to zwykle jagnię, pieczone w glinianym piecu, czyli mechoui. Jest ono dostępne także w niektórych restauracjach na specjalne zamówienie. Kawałki mięsa oddziela się (zawsze prawą ręką) i zjada z okrągłym chlebem chobza. Jeśli gospodarze chcą gościa szczególnie uhonorować, podają pastillę, czyli delikatne ciasto nadziewane gołębim mięsem i migdałami, polane lukrem. Na zakończenie uczty podaje się deser; najbardziej znanym są ciasteczka cornes de gazelles - „różki gazeli” – małe rogaliki nadziewane migdałami i miodem. Popija się je miętową herbatą. Do jej przyrządzenia wykorzystywane są zielone liście chińskiej herbaty i mięta rodzimego pochodzenia. Uczestnictwo w ceremonii picia herbaty jest jedną z głównych przyjemności turystów zwiedzających Maroko. Ceremonia ta ma swoje tradycje. Wybiera się czcigodnego gościa (zwykle mężczyznę), aby podawał herbatę. Siedzi on ze skrzyżowanymi nogami, mając przed sobą tacę, na której znajduje się dzbanek, małe szklanki, trzy pudełka herbaty, mięta i cukier. W zupełnej ciszy wsypuje się szczyptę herbaty do dzbanka i zalewa wrzącą wodą, dodaje świeżą miętę i cukier. Dzbanek zostaje przykryty i uczestnicy czekają aż herbata się zaparzy. Główny gość nalewa sobie trochę płynu, aby sprawdzić smak. Trzyma go długo w ustach, potem nalewa innym osobom, zawsze z dużej wysokości, aby herbata dobrze się wymieszała. Goście muszą wypić co najmniej trzy szklanki za zdrowie gospodarza, aby w ten sposób wyrazić, że doceniają jego gościnność.
Pamiątki
Z Maroka warto przywieźć wyroby skórzane, metalowe, ceramikę oraz wyroby drewniane.
Waluta
Walutą obowiązująca na terenia Marojka jest dirham marokański (MAD), który nie jest jednostką wymienialna poza Marokiem. Jego kurs jest sztywny i ustalany przez władze centralne – 1 USD to ok. 8,5 MAD, a jedno euro to ok.11,5 MAD
Euro i dolary można wymieniać w hotelach lub bankach. Zazwyczaj nie jest pobierana za to prowizja.
Przy wylocie dirhamy można wymienić na Euro/dolary, jeżeli mam się ich więcej niż 100.
Przykładowe Ceny
Woda 1,5 l 4-7 Dh
Przyprawy 12-15 Dh
Wino 0.75 l od 30 Dh
Soki w kartonie 15-30 Dh
Dżem z figi 8 Dh mały słoiczek, 30 Dh duży
Karta pocztowa od 2 Dh
Znaczek do Polski 7,8 Dh
Magnesy 25-30 Dh
Frędzle 15 Dh
Pamiątkowe T-shirty 25-50 Dh
Portfele, etui na telefony 35-50 Dh
Kapy na łożko od 180 Dh
Pufy od 150 Dh
Torebki ze skóry od 90 Dh
